Jak wynika z badań przeprowadzonych na zlecenie Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) co roku na grypę choruje od 330 do 990 milionów osób na świecie. W Polsce notuje się rocznie od kilkuset tysięcy do kilku milionów zachorowań. Największą ich liczbę w ostatnim dziesięcioleciu stwierdzono w sezonie 1998/99. Było to prawie 2,5 mln zachorowań. W naszym kraju szczytowy okres zachorowalności na grypę występuje między styczniem a marcem. Dotyczy to wszystkich grup wiekowych, choć największą zapadalność obserwuje się wśród dzieci i nastolatków. Warto podkreślić, że jednym z czynników zwiększających ryzyko zachorowania na grypę jest palenie tytoniu, a także przebywanie w zadymionych pomieszczeniach.
Grypa należy do chorób przenoszonych drogą kropelkową. Sprzyjają temu duże skupiska ludzi. To dlatego najbardziej narażone są na nią dzieci. Mikroskopijne wirusy wydostające się z dróg oddechowych błyskawicznie rozprzestrzeniają się w przedszkolu lub szkole. Wystarczy, że zainfekowany maluch kichnie, a wszyscy w najbliższym otoczeniu narażeni są na zachorowanie wywoływane przez chorobotwórcze drobnoustroje. System odpornościowy dzieci nie jest jeszcze w pełni ukształtowany, są one więc bardziej niż dorośli podatne na zarażenie.
Grypa dręczyła ludzkość od stuleci. Uważa się, że pierwszy opis historyczny tej choroby został zapisany przez Hipokratesa w 412 roku p.n.e. Pierwszą pandemię grypy (epidemię obejmującą rozległe obszary np.: cały kontynent) odnotowano w XVI wieku. W XIX i XX wieku miało miejsce 9 światowych pandemii. Do najcięższej z nich zalicza się falę grypy z 1918 roku. Szacuje się, że ofiarami infekcji padło wówczas ok. 550 mln osób, a zmarło ok. 20 mln.
Osoba zarażona wirusem grypy już na 1 do 6 dni przed wystąpieniem objawów chorobowych może zarażać inne osoby przebywające w jej otoczeniu. Podobnie dzieje się nawet do tygodnia po ustąpieniu objawów choroby. Miejscem, w którym zagnieżdża się wirus, jest jama nosowo-gardłowa, a czasem także tchawica i oskrzela. Wirus niszczy nabłonek migawkowy, którego ponowne odtworzenie może trwać nawet miesiąc.
Zasadniczą rolą podczas diagnozowania objawów chorobowych jest rozróżnienie grypy i ostrej wirusowej infekcji górnych dróg oddechowych, zwanej potocznie przeziębieniem. Podczas gdy infekcja grypowa rozpoczyna się nagłymi objawami, początkowa faza przeziębienia przebiega powoli i charakteryzuje się łagodnymi dolegliwościami. Temperatura ciała może się nieznacznie podwyższyć, nie przekracza ona jednak 38° jak w przypadku grypy. Przeziębieniu rzadko towarzyszą dolegliwości stawowo-mięśniowe i bóle głowy. Co ciekawe, podczas jego przebiegu prawie zawsze pojawia się katar, nie jest on natomiast typowym objawem grypy.
Wirus grypy cechuje się dużą zmiennością genetyczną. Częste mutacje prowadzą do powstawania nowych szczepów. Z tego też względu niemal co roku przygotowywane są nowe szczepionki przeciwko grypie. Skutecznie podnoszą one swoistą odporność organizmu na określone typy wirusów, ale ze względu na ich zmienność, konieczne jest powtarzanie szczepień przed kolejnym okresem wzmożonej zachorowalności na grypę.
Grypa jest chorobą mającą tendencję do samoograniczenia się . Niepowikłana infekcja grypowa trwa zwykle około 7 dni. Najdłużej utrzymującymi się objawami jest m.in. kaszel, który występuje nawet do 2 tygodni po przebyciu infekcji. U osób starszych i cierpiących na schorzenia przewlekłe układu oddechowego okres powrotu do zdrowia może się przedłużyć. Ogólne osłabienie może utrzymywać się w takim przypadku nawet kilka tygodni po ustąpieniu innych objawów infekcji. Czas trwania grypy oraz będących jej konsekwencją dolegliwości można zdecydowanie skrócić stosując odpowiednie leki. U pacjentów starszych lub cierpiących na przewlekłe dolegliwości układu krążenia i układu oddechowego, a także u osób leczonych z powodu stanów obniżonej odporności zalecane są szczepienia profilaktyczne przeciwko grypie.
Grypy nie należy bagatelizować. Do powikłań, które mogą wystąpić po przebyciu infekcji grypowej należy zapalenie płuc, a także zapalenie ucha środkowego. Do najcięższych powikłań zalicza się zapalenie mięśnia sercowego i zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, które stanowią bezpośrednie zagrożenie dla życia chorego. W leczeniu pacjentów z ciężkimi postaciami grypy i powikłaniami konieczne jest zastosowanie leków przeciwwirusowych. Grupą najbardziej narażoną na powikłania są osoby starsze (powyżej 65. roku życia) oraz cierpiące na cukrzycę, choroby nerek i układu sercowo-naczyniowego. Ryzyko wystąpienia powikłań dotyczy jednak także osób młodych i aktywnych zawodowo, jeśli ignorują ciężkie objawy infekcji i nie poddają się odpowiedniemu leczeniu, a także nie zachowują podstawowych zasad profilaktyki prozdrowotnej (m.in. odpowiednia dieta, ruch i wypoczynek).
Istotną rolę w walce z grypą odgrywa profilaktyka i wzmacnianie odporności organizmu. Ma na nią wpływ zdrowy styl życia, racjonalne odżywianie i aktywność fizyczna na świeżym powietrzu. Aby podnosić odporność naturalną odporność organizmu warto m.in. odwiedzać saunę lub brać naprzemienne ciepło-zimne prysznice. W sezonie jesienno-zimowym należy zadbać o strój odpowiednio dobrany do pogody. Negatywne efekty, sprzyjające infekcjom wirusowym może przynieść zarówno przechłodzenie, jak i przegrzewanie organizmu.
Przed użyciem zapoznaj się z ulotką zawiera wskazania, przeciwwskazania, dane dotyczące działań nieporządaych i dawkowanie oraz informacje dotyczące stosowania produktów leczniczego, bądź skonsultuje się z lekarzem lub farmaceutą, gdyż każdy lek niewłaściwie stosowany zagraża Twojemu życiu lub zdrowiu.